توضیحات
سطح دسترسی پیشفرض تمام اعضا در کاتلین public است.
با استفاده از کلیدواژه های سطح دسترسی (access modifiers) در کاتلین میتونیم مشخص کنیم متغیرها، توابع، کلاس ها و اینترفیس ها کجاها قابل دسترسی باشن.
نکته
کلیدواژه های سطح دسترسی برای متغیر ها، توابع و کلاس های محلی (local) قابل استفاده نیستند.
در کاتلین چهارتا کلیدواژه ی سطح دسترسی داریم:
1- public
2- protected
3- internal
4- private
سطح دسترسی اعضای تاپ لول (top level)
متغیر ها، توابع، کلاس ها، آبجکت های اعلامی و اینترفیس ها میتونن به صورت top level تعریف بشن.
private
با کلیدواژه ی private اعلام میکنیم عضو top level فقط برای اعضای داخل فایل در دسترس است.
internal
با کلیدواژه ی internal میگیم عضو top level فقط برای اعضای داخل ماژول (module) در دسترس است.
public
با استفاده از کلیدواژه ی public اعلام میکنیم تمام کلاس ها و فایل های پروژه میتونن به عضو top level دسترسی داشته باشن.
نکته
کلیدواژه ی protected برای اعضای top-level قابل استفاده نیست.
سطح دسترسی اعضای کلاس
private
با استفاده از کلیدواژه ی private برای یک عضو کلاس اعلام میکنیم فقط اعضای داخل کلاس میتونن بهش دسترسی داشته باشن.
protected
اگه از کلاسی که عضوش با سطح دسترسی protected تعریف شده ارث بری نداشته باشیم مثل private عمل میکنه. در صورت ارث بری، اعضای کلاس فرزند به عضوی که در کلاس پدر با protected تعریف شده دسترسی دارند.
internal
تمام اعضای module که به کلاس دسترسی دارن؛ به عضو کلاس که با سطح دسترسی internal تعریف شده نیز دسترسی دارن.
public
اعضای تمام کلاس ها و فایل های پروژه میتونن به عضوی که در کلاس با public تعریف شده، دسترسی داشته باشند.
خلاصه
- کلیدواژه های سطح دسترسی تعیبن میکنن یک تابع متغیر، کلاس و ... در کجا قابل دسترسی هستند.
- در کاتلین چهارتا کلیدواژه ی سطح دسترسی داریم که عبارتند از private، protected، internal و public.
- کلیدواژه های سطح دسترسی برای اعضای داخلی (local) قابل استفاده نیستند.
- کلیدواژه ی protected برای اعضای top level قابل استفاده نیست.